جزیره ترانه ها

در پستوی خیالم تو را می کاوم

می یابم و باز در می یابم که نیافتم

می خوانمت

می خوانمت به تنهایی بی پایانم!

در من جاری شو و بسان قاصدک در باد به رقصم آر

 به پایانم بر،تا آغاز دوباره

روحم بیگانه است و بی تاب آشنا

در مانده و در راه مانده

بی تاب بوسه نا متناهی و بی قرار وصل

بیگانه شدم بدان هنگام که همسفر پیر دوره گرد شدم

بیگانه تر شدم آن هنگام که خواب رنگها را باور کردم

آنقدر بی رنگ بودی و شفاف که ...

آیا مرا مجالی دوباره برای با تو بودن خواهد بود؟

.....................................................................................................................................

پ ن:

عکس های بلاگ کار خودمه

دوباره شوار

دوباره خاطره آساره

دوباه دلتنگی!

یاده یه شعر سهراب افتادم.
کنار تو تنهاتر شده ام

از تو تا اوج تو،زندگی من گسترده است

ازمن تا من،تو گسترده ای.

با تو برخوردم،به راز پرستش پیوستم.

از تو به راه افتادم،به جلوه رنج رسیدم.

وبا این همه ای شفاف!

و با این همه ای شگرف!

مرا راهی از تو به در نیست.

زمین باران را صدا می زند،من تورا

تازه میفهمم که چرا می گن بارون همه چیرو تازه می کنه ،زمین،روح،هوا،دشت...و امروز یه خاطریه احساس

کاش شب بود تا منم این غرورو توش گم می کردم .منم می نالیدم  می باریدم.. جاری می شدم میرفتم تا دریا،تا مرداب تا جنون..

 برای خودم می خونم:

اندوهی در چشمانت نشست رهرو نازک دل!

میان ما راه درازی نیست،لرزش یک برگ!

یه مرغ عشق سبز که از تو دستات پر می زنه و میره.

یعنی دستات قفس بودن؟ یا مرغه،عشقش یه جای دیگه بود؟

ولی دستات بازه،دستات بازه تا هر وقت دلش خواست برگرده!

آدمک تو را چه می شود؟

به کدام خفت تن می دهی؟مسخ چه شده ای؟چه بی صدا شکستی و چه بی صدا تر می خواهی بشکنی؟می دانم تو نیز روحت را در هزار توی وجود گم کرده ای. آنقدر پی این آدمها گشتی که آخر تو هم به درد آنها گرفتار آمدی .چه آسوده دیگر روزهایت را شب می کنی و آسوده تر از آن شبهایت را روز.

....

چه مغرورانه خود را ستاره پنداشتی.می دانستی ستاره هم می شکند؟ نمی دانم کی به این غربت از خویش خو کرده ای.کی فریادهایت را در خود سکوت کرده ای کی اشکهایت را پایان بردی؟

آدمک تو را چه می شود؟

ایستاده ای به تماشای چاپلوسی آینه؟رنگها را باور نکن عطر ها را باور نکن!این روزها چه زود باور شده ای!می دانم از عوارض این درد است که به جانت افتاده است.

عشق گناهیست

اعتماد گناهیست

و مردم پر هیزگارانند